ชิ้นทดสอบความไวของการตรวจสอบอนุภาคแม่เหล็ก A1/C/D/M1/A2/C2

ชิ้นทดสอบนี้ประกอบด้วย: A1-7/50, A1-15/50, A1-30/50, A1-15/100, A-30/100 และ A-60/100

• การเลือกความลึกของร่องและการปรับความไว: ชิ้นทดสอบชนิด A1 มีความลึกของร่องหลายระดับ รวมถึง 15 ไมโครเมตร, 30 ไมโครเมตร และ 60 ไมโครเมตร สำหรับความต้องการความไวสูง (เช่น ชิ้นงานผนังบาง) ให้เลือกความลึกของร่องตื้น (15 ไมโครเมตร) สำหรับชิ้นงานผนังหนาหรือความต้องการความไวต่ำ ให้เลือกความลึกของร่องลึก (60 ไมโครเมตร) เพื่อหลีกเลี่ยงการตัดสินใจผิดพลาดเนื่องจากการไม่ตรงกันระหว่างความลึกของร่องและความต้องการของชิ้นงาน
• หลีกเลี่ยงการงอมากเกินไป: ชิ้นทดสอบชนิด A1 มีความหนาค่อนข้างมาก (100 ไมโครเมตร) และมีความยืดหยุ่นต่ำ เมื่อติดกับชิ้นงานที่มีความโค้ง ให้ติดอย่างช้าๆ และหลีกเลี่ยงการงออย่างแรงเพื่อป้องกันการแตกหักหรือการเสียรูปของร่อง

• ข้อกำหนดการแบ่งส่วนและการใช้งาน: ชิ้นทดสอบชนิด C สามารถตัดเป็นชิ้นขนาด 5 มม. × 10 มม. ตามแนวแบ่ง เมื่อตัด ให้ใช้เครื่องมือพิเศษ (เช่น ใบมีด) เพื่อตัดอย่างเรียบร้อยตามเครื่องหมาย เพื่อหลีกเลี่ยงเสี้ยนที่ส่งผลต่อการแสดงผลรอยแม่เหล็ก
• เทคนิคการยึดติดในพื้นที่ขนาดเล็ก: เมื่อติดในพื้นที่แคบ เช่น รอยเชื่อมและรอบรูโบลต์ ให้ใช้เทปยึดขอบของชิ้นทดสอบ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าติดกับพื้นผิวชิ้นงานอย่างสมบูรณ์ เพื่อป้องกันไม่ให้หลุดออกระหว่างการทำให้เป็นแม่เหล็กและทำให้เกิดการรั่วไหลของสนามแม่เหล็ก

• การยืนยันสถานการณ์การใช้งานที่เหมาะสม: ชิ้นทดสอบชนิด D มีการใช้งานที่ค่อนข้างเฉพาะเจาะจง (เช่น การทดสอบชิ้นส่วนผนังบางที่มีความหนาเฉพาะ) ก่อนใช้งาน ให้ปรึกษามาตรฐานการทดสอบ (เช่น JIS G0565 หรือ GB/T 15822) เพื่อยืนยันว่าตรงตามข้อกำหนดการทดสอบของชิ้นงานปัจจุบันหรือไม่ เพื่อหลีกเลี่ยงการใช้ชิ้นทดสอบผิดประเภท
• การตรวจสอบเปรียบเทียบเครื่องหมายแม่เหล็ก: เนื่องจากข้อมูลเกี่ยวกับชิ้นทดสอบชนิด D มีจำกัด ขอแนะนำให้ใช้ชิ้นทดสอบชนิด A1 ที่มีข้อกำหนดเดียวกันในตำแหน่งเดียวกันหลังการทดสอบ เพื่อเปรียบเทียบความชัดเจนของเครื่องหมายแม่เหล็กและรับรองความน่าเชื่อถือของผลการทดสอบ

• สำหรับวิธีต่อเนื่องเท่านั้น: ชิ้นทดสอบชนิด M1 ออกแบบมาสำหรับการทดสอบวิธีต่อเนื่อง (การทำให้เป็นแม่เหล็กและการใช้สารแขวนลอยแม่เหล็กจะพร้อมกัน) ห้ามใช้กับการทดสอบสนามแม่เหล็กตกค้าง มิฉะนั้น เนื่องจากสนามแม่เหล็กตกค้างไม่เพียงพอ รอยแม่เหล็กของร่องสามร่องที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางต่างกันจะไม่แสดงผล
• การตีความรอยแม่เหล็กหลายร่อง: ชิ้นทดสอบชนิด M1 มีร่องวงกลมสามร่อง: 12 มม. (ความลึก 7 ไมโครเมตร), 9 มม. (ความลึก 15 ไมโครเมตร) และ 6 มม. (ความลึก 30 ไมโครเมตร) ภายใต้สถานการณ์ปกติ ร่องทั้งสามควรแสดงรอยแม่เหล็กที่ชัดเจน หากร่องใดร่องหนึ่งไม่แสดงรอย ให้ตรวจสอบว่าทิศทางการทำให้เป็นแม่เหล็กสอดคล้องกับทิศทางสัมผัสของร่องหรือไม่ (ทิศทางสนามแม่เหล็กต้องตั้งฉากกับเส้นสัมผัสรอบร่อง)

1. การกู้คืนและการจัดเก็บชิ้นทดสอบ: หลังการทดสอบ ต้องลอกชิ้นทดสอบออกจากชิ้นงานอย่างระมัดระวัง ทำความสะอาด และจัดเก็บในภาชนะที่แห้งเพื่อป้องกันความชื้นและสนิม ชิ้นทดสอบที่เสียหายหรือสลักไม่ดีต้องทิ้งทันทีและห้ามนำกลับมาใช้ใหม่
2. บันทึกการทดสอบที่สมบูรณ์: บันทึกต้องระบุประเภทชิ้นทดสอบ (เช่น A1-15 ไมโครเมตร) ตำแหน่งที่ติด พารามิเตอร์การทำให้เป็นแม่เหล็ก และการแสดงผลรอยแม่เหล็กอย่างชัดเจน เพื่ออำนวยความสะดวกในการตรวจสอบย้อนกลับในภายหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การดำเนินการพิเศษสำหรับชิ้นทดสอบประเภทต่างๆ (เช่น ขนาดการแบ่งส่วนชนิด C, วิธีการทดสอบชนิด M1) ต้องทำเครื่องหมายแยกต่างหาก