Próbka do testowania czułości badań magnetyczno-proszkowych A1/C/D/M1/A2/C2

Ta próbka testowa zawiera: A1-7/50, A1-15/50, A1-30/50, A1-15/100, A-30/100 i A-60/100.

• Wybór głębokości rowka i dopasowanie czułości: Próbki testowe typu A1 są dostępne w różnych głębokościach rowków, w tym 15 µm, 30 µm i 60 µm. W przypadku wymagań dotyczących wysokiej czułości (np. cienkościennych elementów obrabianych) należy wybrać płytki rowek (15 µm); w przypadku grubościennych elementów obrabianych lub wymagań dotyczących niskiej czułości należy wybrać głęboki rowek (60 µm), aby uniknąć błędnej oceny z powodu niedopasowania między głębokością rowka a wymaganiami elementu obrabianego.
• Unikać nadmiernego zginania: Próbki testowe typu A1 są stosunkowo grube (100 µm) i mają słabą elastyczność. Podczas przyklejania do zakrzywionych elementów obrabianych należy przyklejać powoli i unikać wymuszonego zginania, aby zapobiec pękaniu lub deformacji rowka.

• Specyfikacje segmentacji i użytkowania: Próbki testowe typu C można ciąć na kawałki o wymiarach 5 mm × 10 mm wzdłuż linii podziału. Podczas cięcia należy używać specjalnego narzędzia (np. ostrza), aby dokładnie ciąć wzdłuż oznaczeń, unikając zadziorów wpływających na wyświetlanie śladów magnetycznych.
• Techniki przyklejania do małych obszarów: Podczas przyklejania do wąskich obszarów, takich jak fazy spawalnicze i wokół otworów na śruby, należy użyć taśmy do zabezpieczenia krawędzi próbki, zapewniając jej całkowite przyleganie do powierzchni elementu obrabianego, aby zapobiec jej odklejaniu się podczas magnesowania i powodowaniu wycieku pola magnetycznego.

• Potwierdzenie odpowiedniego scenariusza zastosowania: Próbki testowe typu D mają stosunkowo specyficzne zastosowania (np. testowanie cienkościennych części o określonej grubości). Przed użyciem należy skonsultować się ze standardami testowania (np. JIS G0565 lub GB/T 15822), aby potwierdzić, czy spełniają wymagania testowania bieżącego elementu obrabianego, unikając użycia niewłaściwego typu próbki testowej.
• Weryfikacja porównawcza znakowania magnetycznego: Ze względu na ograniczone dane dotyczące próbek testowych typu D, zaleca się użycie próbki typu A1 o tej samej specyfikacji w tym samym miejscu po teście, aby porównać czytelność znakowania magnetycznego i zapewnić niezawodność wyników testu.

• Tylko do testowania metodą ciągłą: Próbka testowa typu M1 jest przeznaczona do testowania metodą ciągłą (magnesowanie i aplikacja zawiesiny magnetycznej są zsynchronizowane). Jest zabronione jej używanie do testowania magnesowania szczątkowego, w przeciwnym razie, z powodu niewystarczającego magnesowania szczątkowego, ślady magnetyczne trzech rowków o różnych średnicach nie zostaną wyświetlone.
• Interpretacja śladów magnetycznych wielokrotnych rowków: Próbka testowa typu M1 ma trzy okrągłe rowki: 12 mm (głębokość 7 µm), 9 mm (głębokość 15 µm) i 6 mm (głębokość 30 µm). W normalnych okolicznościach wszystkie trzy rowki powinny wykazywać wyraźne ślady magnetyczne. Jeśli jeden rowek nie wykazuje śladu, należy sprawdzić, czy kierunek magnesowania jest zgodny z kierunkiem stycznym do rowka (kierunek pola magnetycznego musi być prostopadły do stycznej obwodowej rowka).

1. Odzyskiwanie i przechowywanie próbek testowych: Po teście próbkę testową należy ostrożnie odkleić od elementu obrabianego, oczyścić i przechowywać w suchym pojemniku, aby zapobiec wilgoci i rdzy. Uszkodzone lub źle wygrawerowane próbki testowe należy natychmiast wyrzucić i nie wolno ich ponownie używać.
2. Kompletne zapisy testów: Zapisy muszą jasno określać typ próbki testowej (np. A1-15 µm), lokalizację przyklejenia, parametry magnesowania i wyświetlanie śladów magnetycznych, aby ułatwić późniejszą identyfikowalność. W szczególności należy oddzielnie oznaczyć specjalne operacje dla różnych typów próbek testowych (np. rozmiar segmentacji typu C, metoda testowania typu M1).